kartka z kalendarza

Po jednej stronie normalnie.

Dzień września: kolejny. Tygodnia: ten. Roku: ów. Tydzień: jeszcze inny. Imieniny obchodzą: solenizanci. 
Znak Zodiaku: nadal ten sam. Wschód Słońca: rano. Zachód Księżyca: bardziej ku wieczorowi.

Po drugiej stronie właściwie też normalka.

TROCHĘ PRZESĄDÓW.

Tylko trochę, bo gdyby więcej, o. Posacki mógłby napiętnować, że New Age albo Wicca.

Trochę to przecież niedużo i na pewno nikomu nie zaszkodzi.

Akurat tyle, ile trzeba; w końcu to najzwyklejszy zdzierany kalendarz.

Poza tym – z przepisami, na przykład na zapiekankę ziemniaczaną z serem i kiełbasą. Albo na ciasto na czerwonym winie.

Z praktycznymi poradami: jak wywabić tłustą plamę z bawełnianego podkoszulka albo jak uratować przesoloną zupę. Bo jak będzie za słona...

Trochę. Ot, ten przysłowiowy ogarek zaledwie, przecież nie świeczka; świeczki wydawca kalendarza dla masowego odbiorcy na pewno by nie ryzykował.

B u t y  – stojące na stole zapowiadają kłótnię.
Buty na stole? Talerze pod ławą zarosły murawą...

Wyrzucanie c h l e b a  – sprowadza biedę i nieszczęścia.
Czyli niewyrzucanie go to również przesąd?

Co jutro? 
Jutro też jest dzień. Dzień wątróbki z pieczarkami. Przesądy innym razem.